De laatste tijd krijg ik vaak opmerkingen over mijn afwezigheid op mijn log. Terecht natuurlijk. Ben ik het zat? Geen zin meer? Isseraandehand? Tja van alles eigenlijk.

Eerst was er heel, heel lang De Duizeligheid. Die continu aanwezig was en eigenlijk alles in min of meerdere mate vergalde. En me ook vreselijk moe maakte.

Toen kwam sinterklaas..en een griepje… en toen werd ik beter… – en bleek ook de duizeligheid een heel stuk minder. Opeens. Van de ene dag op de ander. Halleluja! Een wonder mag het heten.

Om niet helemaal in jubelstemming te geraken zal ik even nuanceren. Het is Niet weg, maar hanteerbaar(der).Dus kon ik eindelijk weer wat actiever worden.

Puinruimen in huis, want we wonen niet groot. Heerlijk ruimen, überhuisvrouwen gevoel had ik, het was fántastisch.

Zakken met troep de deur uit. Zoonlief losgeweekt van een horde speeltjes. Laden opgeruimd, meubels verschoven. Dagje dierentuin. Verjaardagen.

Gewoon weer meer dingen kunnen doen. Actief kunnen zijn. ‘Beter dan in járen’ zei mn beste vriendin. En dat is ook zo.

Na een jaar ook eindelijk dé oproep voor revalidatie. Fysio, ergo, sport -  het had niet op een beter moment kunnen komen maar oh, wat is het veel en vaak.

Dus uh…mn log ligt stil, mn camera verstoft en ik heb nog niet eens een map aangemaakt voor foto’s uit 2007 zag ik net. Wat er toch zeker een stuk of 6 zijn.  Ik bedoel maar. ….

Was ik net weer een beetje op dreef, heb ik van Sint de griep gekregen . Ik niet alleen, we liggen gezellig met zijn 3-en.

Gelukkig was de rest van de kadootjes leuker.

Over een paar daagjes weer een log en er moet ook weer eens een brainteaser komen.

Wat heb jij van Sint gekregen?

Okee,okee, morgen is een rekbaar begrip. Maar daar zijn we in ieder geval weer.

Wandeling naar het hertenkamp. Leuk. Dan kan ik toch nog wel een dik uur lopen, zolang ik maar steun heb aan een arm. Hond geniet want dat doen we niet veel meer natuurlijk.

Het laatste kwartier was wel afzien, veel kramp, maar het was het waard. Heerlijk er weer eens uit.

We pakken de bus naar het recreatiegebied, zodat ik nog een mooi rondje kan lopen daar. Hoor ik van mijn buuf, die buschaffeusse is, dat de bussen voortaan niet meer naar het recreatiegebied rijden.

Er zit daar een kinderboerderij, een grote zwemplas, welke de enige buitenzwemmogelijkheid in de omgeving is -  de schooltuinen, de scouting, diverse sportclubs etc. Oja, en een internationaal goedbekend staande camping.

Grrrrr…. bezuinigingen…. hopen dat het niet blijkt te kloppen.

Wat heb ik toch allemaal gedaan, die laatste maanden? Allereerst kwam mn lieve vriendin uit Amerika, met wie ik ooit nog een etage deelde in Leiden, op bezoek. We hadden elkaar al weer een jaar of twee niet gezien dus dat was fijn.

Natuurlijk ook druk met de nijnen, we hebben allebei de dochters van Lola gehouden, en ze heten nu Lilo – de donkere, en Lily – het leeuwenkopje.

Ze weten, gezien de staat van de tuin, met enige regelmaat uit te breken naar de buren. Het is nu alweer enige tijd geleden dus hopelijk hebben we alle ‘zwakke’ plekken ontdekt.

Maja, ze kunnen graven waar en wanneer ze willen. Ik lach me suf om hun capriolen. s’Ochtends vroeg gaat het hok open en als het donker wordt weer dicht.

Ze zijn ontzettend tam en als je de tuin inkomt rennen ze alledrie op je af, hopend op wat lekkers. Toen de tuindeuren nog openstonden kwamen ze regelmatig in colonne het huis binnen, sprongen op de bank, linea recta naar de fruitschaal!

De katten en de hond vinden het maar wát gezellig, de hele dag die nijnen. Hond voelt zich heerlijk, want moet zijn roedel; ZIJN roedel, bewaken tegen indringers. Dat doet hij met verve.Buurtkatten zijn geintrigeerd maar blijven op afstand.

De katten liggen met regelmaat in het konijnenhok, ook in het nachthok, ze wurmen zich door de smalle opening.
Ondertussen zijn de nijnen de rust zelve  en laten zich ook niet door bezoekende pups van de wijs brengen.

Verder heb ik vooral veel gerust en me beziggehouden met gehaat papierwerk. Daar heb ik geen foto’s van. Uiteraard.

Ik heb ook nog een wandeling gemaakt (whoehoe!!) naar het hertenkamp. Maar dat vertel ik morgen wel.

Zo, dames en heren, daar zijn we weer. Vanaf heden is Renkoekoek weer in het land der levenden en beloof ik plechtig e.e.a. weer bij te gaan houden.

Gisteren hulppiet geweest op school, geholpen met het schminken. Was weer erg leuk. Daarnaast een wandeltje naar het kiesbureau en vervolgens de rest van de middag plat, want dat was weer grove zelfoverschatting allemaal.

Gelukkig hebben we de foto’s nog.

WELKOM!!

 * Dit weblog kan wat onregelmatig worden bijgehouden. Niet uit ranzigheid of gebrek aan inspiratie doch door een MonSter wat af en toe de kop opsteekt .. MS. Heb geduld want uiteindelijk komt Renkoekoek altijd terug, en jij hopelijk ook!  

* Vrijwel alle foto’s op dit log zijn door mijzelf genomen met een Konica Minolta Dimage Z10. Deze foto’s vallen onder het copyright en voor ieder gebruik is toestemming vereist.

Stil is het hier. Sorry lieve mensen. Inmiddels ben ik bij de herkeuring geweest, arts was van mening dat ik volledig arbeidsongeschikt blijf. Nu dus afwachten of ik naar een tweede arts moet of dat UWV het zo laat.

Dat kan nog wel even duren, vrees ik. Voorlopig maak ik me maar geen zorgen meer.

Er liggen nog een paar klussen op me te wachtendie ik moet, moet, moet doen – onder andere een blauwe envelop….. en dan kom ik weer bloggen. Zelfs aan foto’s maken ben ik niet toegekomen de laatste maanden.

Watch this space…

Hallo lieve mensen,

Sorry dat het al zo’n tijd stil is hier.
De laatste tijd erg veel avonturen gehad, waaronder een vrij plotselinge operatie van zoonlief ivm een navelbreuk die opeens voor klachten zorgde,

een oproep van het uwv voor de herkeuring met een enorme vragenlijst die afgewikkeld moet worden – gelukkig hebben  ze de afspraak alweer een paar weken naar achter verschoven

nog wat andere zaken die erg veel tijd van me vragen op het moment

daarnaast krijg ik op mijn favoriete html editor de hele tijd een foutmelding, en de puf om uit te zoeken waarom, of om een ander uit te gaan proberen, ontbreekt mij.

hou geduld dus, ajb… alles sal reg kom.

Het is even stil geweest aan het konijnenfront, ze zijn naar buiten verhuisd en kregen meteen een ware doop…  Ze zijn niet overtuigd van de stevigheid van het extra aangeplaatste rennetje….

Een ware pluizebol op pootjes, en zo zacht als fluweel…

Lola laat wel even zien hoe je zo’n deurtje openkrijgt…

Het bruintje is een meisje en zij blijft bij ons…

Mijn schatje is ook een meisje…en we weten nog niet of we haar houden of een ander huis zoeken….

Zwaantje blijkt een zwaan, een jongen dus…. zullen we hem houden of niet? Dilemma’s, dilemma’s…

De trotse eigenaresse van Papa Pluis met haar uitverkoren konijntje, ook een mannetje. Nog even geduld, over een week mag hij naar je toe!

ze worden groot…